Duvarlarım

Konuşacak uzun cümleler buldum kendime.

Kilometrelerce kelime, dökülen dudaklarımdan…

Çizgiler çektim üstlerine

Ve virgüller soktum aralarına.

Ya noktalı virgülle yeniden başladı hepsi

Ya da üç noktayla sonsuzlukta son buldu…

Ama asla kesilmedi!

Ve şimdi tüm bu kelimeleri,

Tüm bu cümlecikleri, sözcükleri, harfleri, virgülleri,

İçindeki benliğimle birlikte, sonsuzluğa uzanan bu düşünceleri,

Duvarlar dinledi.

Duvarlarım dinledi.

Duvarlarım en iyi dinleyicilerdi şu ana kadar karşılaştığım,

Ve en güzel yorumu yapanlardı sessizlikleriyle…

Bir insanın aksine, bir ifade de takınmazlardı.

Ama kolları olmasa da sarılmayı,

Gözleri olmasa da görmeyi,

Kulakları olmasa da dinlemeyi,

Ağızları olmasa da konuşmayı,

Beyinleri olmasa da düşünmeyi,

Ve asla duyulmasalar da susmayı iyi bilirlerdi.


Bir insana göre çok daha insanlardı!

Ve bir yüreksize göre çok merhametli…